W dni chłodne ubierano szary płaszcz.
Oficerowie wyróżniali się granatowymi czapkami ze srebrno-karmazynowym kordonem. Kity u czapek miały barwy niebiesko-biało-pąsowe, a u oficerów kompanii grenadierskiej pąsowe, a w strzeleckiej - zielone. W późniejszym okresie, na dole kity, dodano kolory batalionowe. Na szyję oficerowie zakładali czarne chusty z białą wypustką. Buty do połowy łydki, oblamowane czarną skórą zakładane na wierzch spodni. Na pendent z czarnej, lakierowanej skóry z gładką klamrą zakładano jedwabną szarfę z frędzlami przerabianą karmazynową nicią. Na lewym ramieniu oficerowie przypinali naramiennik, na prawym kontrepolet w barwach cisalpińskich. Oba naramienniki i szlufki były podszyte suknem w barwie batalionu.
Żołnierze służby zdrowia nosili niebieskie mundury z czarnymi ozdobami i białymi guzikami. Zwoszczycywoźnice - żołnierze pociągów posiadali szare mundury z granatowymi ozdobami. Zamiast czapek zakładali czarne okrągłe kapelusze z biała blachą z numerem legii.