Leon Eliasz – polski kontrabasista i puzonista, pedagog i kapelmistrz orkiestr dętych, jeden z zasłużonych i popularnych muzyków bydgoskich.
Życiorys Urodził się w 1912 r. w Radłowie (gmina Pakość). Wcześnie osierocony, od 1927 r. przebywał w Bydgoszczy. Grając jako elew na puzonie w orkiestrze wojskowej 61 Pułku Piechoty Wielkopolskiej, uczył się w Miejskim Konserwatorium Muzycznym - w klasie kontrabasu Bronisława Ciechańskiego. Do wybuchu II wojny światowej grał w zespole muzycznym Teatru Miejskiego, orkiestrze 31 Pułku Artylerii Lekkiej i orkiestrze fabrycznej w Wapiennie.
Po wojnie zamieszkał wraz z rodziną w Inowrocławiu. Jednocześnie podnosił swoje muzyczne kwalifikacje w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Toruniu. Od 1949 r. współpracował z Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia prowadzoną przez Arnolda Rezlera i z Pomorską Orkiestrą Symfoniczną. Gdy ta ostatnia przekształciła się w Filharmonię Pomorską (1953), pełnił funkcję koncertmistrza kontrabasów. Od 1962 r. datuje się jego współpraca z bydgoską operą, do której przyjął go dyrektor Feliks Kłodziński.