W 1967 r. zamieszkał na stałe w Bydgoszczy w tzw. „Filharmoniku” (wieżowiec przy ul. 3 Maja, przeznaczony dla muzyków Filharmonii Pomorskiej). Obowiązki muzyka łączył z pracą pedagoga i kapelmistrza. W latach 1965–1976 prowadził Orkiestrę Dętą Zakładów Sodowych w Janikowie. W 1969 r. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Bydgoszczy powierzyło mu zorganizowanie orkiestry dętej przy Zespole Szkół Elektronicznych w Bydgoszczy. W latach 1969–1995 był jej kapelmistrzem, odnosząc z nią liczne sukcesy. Przez pierwsze dwa lata (1974-1976) prowadził także orkiestrę dętą Pałacu Młodzieży. Największe tryumfy odnosił z Orkiestrą Zespołu Szkół Elektronicznych, a w 1995 r. został wyróżniony został tytułem jej Honorowego Dyrygenta. Zmarł w 1999 r. w Bydgoszczy.
Rodzina Leon Eliasz był żonaty. Jego synem jest jazzman i perkusista Józef Eliasz, właściciel klubu Eljazz.
Bibliografia Pruss Zdzisław, Weber Alicja, Kuczma Rajmund: Bydgoski leksykon muzyczny. Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne. Bydgoszcz 2004, str. 141-142
Kategoria:Polscy kontrabasiści Kategoria:Polscy puzoniści Kategoria:Polscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Muzycy związani z Bydgoszczą Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1999