Autor zaproponował metodę badawczą „Pól niebezpiecznych” o zasięgu fizycznym i psychicznym i zapowiadał, że w wyniku przeprowadzonych badań oraz na podstawie doświadczenia i posiadanej wiedzy uda nam się ustalić miejsca zagrożone, określić istnienie ich w czasie, następnie odkryć warunki, które będą stanowić o bezpieczeństwie. Autor przeciwstawił polom niebezpiecznym „pola bezpieczeństwa” o zasięgu fizycznym i psychicznym, odnoszące się do poszczególnych osób fizycznych, miasta, prowincji, państwa.
W 1967 roku Kongres Stanów Zjednoczonych utworzył multimodalną i niezależną od administracji rządowej Krajową Radę Bezpieczeństwa Transportu. Podobne agencję zostały utworzone przez Australię, Kanadę, Szwecję, Norwegię, Finlandię, Nową Zelandię i Holandię.
W Europie w naukach o bezpieczeństwie, zdominowanych dotychczas przez interesy polityczne państw, dopiero po 1989 roku zaczęto dostrzegać znaczenie bezpieczeństwa ludzi i grup społecznych. Przedstawiciele nauk przyrodniczych, technicznych, medycznych, rolniczych i społecznych, a także różnych szczegółowych dyscyplin naukowych przestali ufać jedynej obowiązującej dotychczas wykładni wskazującej, czyje bezpieczeństwo i przez kogo jest zagrożone.