Podczas pracy w Krakowie stale współpracował z Władysławem Konopczyńskim, wówczas przewodniczącym komitetu redakcyjnego Polskiego Słownika Biograficznego.
Po śmierci bydgoskiego archiwariusza Zygmunta Malewskiego w lipcu 1937 r. na prośbę Witolda Bełzy, dyrektor Biblioteki Jagiellońskiej Aleksander Birkenmajer wyznaczył jego kandydaturę na wakujące stanowisko w Bydgoszczy. Z dniem 15 stycznia 1938 r. został zatrudniony w Bibliotece Miejskiej w Bydgoszczy na stanowisku archiwariusza. Powierzono mu opracowanie zbioru dokumentów królewskich i autografów ofiarowanych jej przez K. Kierskiego (2662 pozycji). Zajął się on ich inwentaryzacją, katalogowaniem oraz opracowaniem szczegółowych indeksów osobowych i geograficznych.
Pisywał również artykuły i współredagował Przegląd Bydgoski oraz opracowywał audycje dla Polskiego Radia. Był również inicjatorem i projektodawcą księgi pamiątkowej z okazji 25-lecia Biblioteki Miejskiej i 600-lecia Bydgoszczy. W czerwcu 1938 uzyskał stopień doktora, na podstawie rozprawy pt. „Geneza reform skarbowych Sejmu Niemego”. Pracę tę oceniono bardzo wysoko, a w opinii W. Konopczyńskiego osiągnięcie to ulokowało go w gronie najwybitniejszych, obok Romana Rybarskiego, badaczy polskiej gospodarki państwowej.