Leon Dzierdziejewski (ur. 26 stycznia 1894 w maj. Puziniewicze, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Januarego Konstantego (Onufrego) i Marii z Celińskich urodzony 26 stycznia 1894 roku w majątku Puziniewicze. W 1914 roku ukończył Szkołę Handlową w Wilnie i rozpoczął studia w Instytucie Handlowym w Kijowie. Brał udział w strajkach szkolnych o wprowadzenie języka polskiego i nauki religii w języku polskim. Był członkiem „Bratniej Pomocy”.
Od 13 lutego 1915 roku służył w armii rosyjskiej. 13 września tego roku ukończył Mikołajewską Szkołę Kawalerii () w Piotrogrodzie i został wcielony do 15 pułku ułanów tatarskich. Brał udział w walkach na froncie, a w 1916 roku awansowano go na podporucznika. Po upadku caratu, 1 grudnia 1917 roku rozpoczął służbę w I Korpusie Polskim, wraz z którym walczył z Niemcami.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 15 listopada 1918 roku wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego. Został przydzielony do 2 pułku ułanów na stanowisko dowódcy plutonu. Z pułkiem tym walczył podczas wojny z bolszewikami jako dowódca plutonu i szwadronu kaemów.