Za postawę wykazaną podczas walk pod Ojrzeniem, w 1921 roku otrzymał krzyż „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1928 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku, przez pewien czas pełnił funkcję dowódcy szwadronu zapasowego. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do 8 pułku ułanów w Krakowie na stanowisko kwatermistrza. 31 marca 1931 roku został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Postawach.
W latach 20. był członkiem Wojskowego Klubu Samochodowego i Motocyklowego. W listopadzie 1932 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Okrpusu Nr II, a z dniem 30 kwietnia 1934 roku przeniesiony w stan spoczynku. Do czasu wybuchu II wojny światowej pracował w Towarzystwie Polskiej Żeglugi Rzecznej „Vistula”.