Stanisław Kłodziński (ur. 4 maja 1918 w Krakowie, zm. 1 listopada 1990 tamżedane biograficzne na stronie Małopolska w II wojnie światowej) – polski lekarz-pulmonolog, działacz społeczny, dokumentalista, więzień niemieckich obozów koncentracyjnych w Auschwitz-Birkenau i Mauthausen-Gusen, świadek w procesach hitlerowskich oprawców wojennych, orędownik głoszenia prawdy o czasach nazizmu i polsko-niemieckiego pojednania, jeden z inicjatorów opracowania Zeszytów Oświęcimskich.
Życiorys Urodził się w krakowskiej rodzinie herbu Łada. Przed wybuchem II wojny światowej był studentem medycyny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 roku w wojskowej służbie medycznej. W czasie okupacji niemieckiej pracował w legalnych strukturach Rady Głównej Opiekuńczej – w sekcji pomocy więźniom "Patronat". Pomagał uwięzionym w więzieniu na Montelupich oraz ich rodzinom – starał się o żywność i lekarstwa. Został aresztowany w 1941 r. – po przechwyceniu przez Niemców adresowanego do niego grypsu więźnia – i uwięziony w KL Auschwitz-Birkenau. Jako więzień nr 20019 był medykiem w bloku 20. Uczestniczył w obozowym ruchu oporu, w czym pomagała znajomość języka niemieckiego. Zapewniał m.in. schronienie więźniów w bloku zakaźnym – jednym z tak chronionych był późniejszy premier PRL Józef Cyrankiewicz.