Przygotowywał innym więźniom ucieczki, m.in. organizując pomoc medyczną i żywność. Pod koniec wojny (1945 r.) został przewieziony do Mauthausen-Gusen.
Po zakończeniu wojny ukończył w Krakowie studia medyczne i uzyskał doktorat. Nadal pomagał ofiarom niemieckich, hitlerowskich obozów, m.in. organizując wyjazdy lecznicze do sanatoriów w kraju i zagranicą. Był świadkiem w procesach norymberskich.
Zabiegał o wyjaśnienie i upowszechnienie prawdy o czasach wojny oraz o polsko-niemieckie pojednanie. Był jednym z inicjatorów opracowania antologii „Zeszyty Oświęcimskie”. Spotykał się w Oświęcimiu z młodzieżą niemiecką, organizującą Akcje „Znak Pojednania” i „Znak Pokuty”. Jeden z uczestników tych akcji, później autor niemieckich odpowiedników Zeszytów – Jochen August – w pracy „Birkenau – wyzwanie po 60 latach. Zadanie przekazywania pamięci” napisał: