Tarnowski znalazł się tam pod aresztem, a władze niemieckie zagroziły rozstrzelaniem jego żony i dzieci w razie ponownej ucieczki. 6 października został wywieziony wraz z ppor. Bolesławem Chrościckim do w Neubrandenburgu. Później przebywał w Oflagu II D Gross-Born.
Po wyzwoleniu na początku maja 1945 z oflagu wstąpił do 1 Dywizji Pancernej, w której jego starszy brat Jan (1900–1966) był adiutantem gen. Stanisława Maczka. Żona z czwórką dzieci, która opuściła pałac w 1944, po przedostaniu się przez zieloną granicę dołączyła do niego w 1946 w Meppen na terenie polskiej strefy okupacyjnej w Niemczech. Po demobilizacji w maju 1947 roku osiedlił się wraz z rodziną w Brukseli, a w 1951 roku wyemigrowali do Kanady i zamieszkali w Montrealu.
Był współtwórcą Skarbu Narodowego w Belgii, później w Kanadzie, zasiadając w jego władzach do 1982 roku. Za zasługi w pracach zarządu Stowarzyszenia Polskiego oraz Polskiego Instytutu Dobroczynności w Kanadzie (obecnie Polski Dom Pomocy Społecznej im. Marii Curie-Skłodowskiej) został odznaczony Złotą Odznaką Honorową Kongresu Polonii Kanadyjskiej.