Rembrandt dwukrotnie podejmował temat z legendy rzymskiej. Po raz pierwszy sportretował Lukrecję w 1664 roku. Przedstawił kobietę w bogatym stroju z epoki gotową do zadania sobie śmiertelnego ciosu. Jej twarz i powstrzymujący gest lewej dłoni wskazują na jej determinację, ale i ogromy żal wobec krzywdy jaka jej wyrządzono. Z takim brzemieniem nie może żyć. Według niektórych historyków sztuki dzieło powstało w pracowni Rembrandta lub przez któregoś z jego uczniów.
W 1666 roku Rembrandt ponownie porusza temat z rzymskiej legendy. Tym razem bogata szata Lukrecji opada na jej ramiona odsłaniając jej białą suknię. Nóż, przypominający ostrze do korespondencji, trzymany w prawej ręce opada w dół. Lewa ręka trzyma wiszący sznur od dzwonka; sznur, który pozwala jej na utrzymanie się na nogach. Właśnie przed chwilą zadała sobie śmiertelny cios, czego dowodem jest struga krwi sącząca się spod koszuli oraz blada twarz Lukrecji.
Przypisy
Bibliografia Douglas Mannering, Życie i twórczość Rembrandta, Wyd. Muza SA, Warszawa 1995, .
Kategoria:Obrazy Rembrandta Kategoria:Obrazy o samobójstwie Kategoria:Obrazy w National Gallery of Art w Waszyngtonie Kategoria:Obrazy w Minneapolis Institute of Arts