Tekst Grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst bizantyjskiTischendorf, Novum Testamentum Graece. Editio Septima, Lipsiae 1859, p. CXCVI.. Hermann von Soden zaklasyfikował do Ak (tj. tekst charakterystyczny dla bizantyńskich komentarzy). Aland zaklasyfikował go do Kategorii V.
Według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów, reprezentuje rodzinę tekstualną Kx w Ewangelii Łukasza 1 i 20. W Łk 10 nie dokonano profilu.
Tekst Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11) został opuszczony przez kopistę. Na marginesie do Mk 16,8 umieszczono scholion kwestionujący autentyczność Dłuższego Zakończenia Marka: εν τισι των αντιγραφων, εως ωδε πληρουται ο ευαγγελιστης εν πολλοις δε, και ταυτα φερεται.
Historia Scholz datował rękopis na wiek X, Gregory na wiek XII. Paleograficznie datowany jest przez INTF na wiek XII. DO Paryża sprowadziła go Katarzyna Medycejska.
Ludolf Küster wykorzystał go w swoim wydaniu Nowego Testamentu (jako Paris 8). Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Wettstein.
Rękopis badali Scholz (znaczne partie Mt, Mk, J), Burgon, oraz Paulin MartinJean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au Nouveau Testament, conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), p.