Komedia społeczna – typ komedii, odnoszącej się do ważnych zjawisk społecznych, uprawiany w Polsce głównie w II poł. XIX w.
Komedia społeczna wzorowana była na pomysłach i technice zawartych w sztukach Emile'a Augiera, Aleksandra Dumasa (syna) i Victoriena Sardou. Jej początki w Polsce sięgają schyłku lat 50. XIX w. (Jan Chęciński, Wacław Szymanowski), a największy rozwój przypadł na lata 70. Głównymi twórcami komedii społecznych byli wtedy: Edward Lubowski, Józef Narzymski, Zygmunt Sarnecki, Kazimierz Zalewski. Komedię społeczną próbowali również uprawiać Adam Asnyk i Henryk Sienkiewicz.
Komedia społeczna pełniła podobną funkcję jak w prozie powieść tendencyjna. Tematy sztuk odnosiły się do aktualnych zjawisk, uznawanych za ważne społecznie. Bohaterowie byli najczęściej nosicielami postaw lub cech charakterystycznych dla określonych środowisk. Zwykle wywodzili się z inteligencji i sfer posiadających. Bohaterowie ludowi byli nieobecni.