W roku 1891 inżynier Lochner z dyrekcji kolei w Erfurcie zamówił także w firmie Henschel aż osiem doświadczalnych lokomotyw o układzie osi 2'B, w tym dwie pospieszne z silnikiem bliźniaczym i kołami średnicy 1960 mm, dwie pospieszne z silnikiem sprzężonym oraz po dwie analogiczne lokomotywy osobowe, różniące się kołami o mniejszej średnicy 1730 mm (późniejsze serie P4¹ i P4²). W stosunku do lokomotyw hanowerskich miały nieco większy kocioł (125,03 m²) i powierzchnię rusztu oraz rozstaw osi 6575 mm. Mniej udana była natomiast konstrukcja wózka tocznego osadzonego na ślizgowym łożysku kulistym oraz miały one bardziej skomplikowany wewnętrzny rozrząd Allana, wzorowany na lokomotywach amerykańskich. Lokomotywy pospieszne z silnikiem bliźniaczym otrzymały numery Erfurt 498 i 499, od 1906 roku zmienione na S2 Halle 101 i 102, a lokomotywy z silnikiem sprzężonym miały numery Erfurt 494 i 495, później S2 Halle 103 i 104.