Produkcja i służba Pomimo niektórych wad, koleje pruskie zamówiły w sześciu fabrykach budowę 148 egzemplarzy lokomotywy pospiesznej z silnikiem bliźniaczym w wersji erfurckiej, zaaprobowanej jako znormalizowany wzór (Musterblatt) III-2a. Wszystkie zbudowano w 1892 roku – 56 lokomotyw wyprodukował Henschel, 25 – Schwartzkopff (BMAG), 25 – Vulcan, 19 – Grafensteden, 15 – Hanomag i 8 – Union. Nie zamawiano większej serii, gdyż lokomotywy te traktowane były jako model przejściowy, do czasu dopracowania bardziej perspektywicznej lokomotywy z silnikiem sprzężonym (późniejszej S 3). Odpowiednikiem pospiesznych lokomotyw typu III-2a były produkowane w tym czasie zbliżone lokomotywy osobowe typu III-1c (późniejsze P4¹).
Po wprowadzeniu podziału na serie na kolejach pruskich w 1906 roku, lokomotywy typu III-2a oraz lokomotywy próbne zostały oznaczone jako seria S 2 (S oznaczało parowozy pospieszne). 26 lokomotyw typu III-2a zostało jednak zrekonstruowanych z zastosowaniem silnika sprzężonego i zaliczonych do serii S 3.