Minuskuł 14 (według numeracji Gregory-Aland), ε 1021 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii, pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z X wieku. Rękopis należał niegdyś do kardynała Mazarina, obecnie przechowywany jest w Paryżu.
Opis rękopisu Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii, na 392 pergaminowych kartach (17,6 cm na 19,2 cm). Niektóre partie rękopisu zostały utracone (Mateusz 1,1-9; 3,16-4,9). Karty rękopisu zostały ułożone w octavo; niektóre karty przeniesione zostały do niewłaściwych miejsc. Tekst Mateusza 1,1-9; 3,16-4,9 został uzupełniony w XV wieku.
Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, 17 linijek w kolumnie. Litery mają piękny, okrągły kształt; inicjały są zdobione złotem oraz innymi kolorami. Przydechy i akcenty stosowane są regularnie.
Tekst Ewangelii dzielony jest według κεφαλαια (rozdziałów) oraz według Sekcji Ammoniusza (w Marku 233), których numery umieszczono na marginesie. Sekcje Ammoniusza opatrzone zostały odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. Tekst ewangelii zawiera τιτλοι (tytuły) rozdziałów. Ponadto przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści).
Tekst Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11) oznakowany został przy pomocy obelisku jako wątpliwy.