Przed zastosowaniem urządzeń elektronicznych, problemem był dokładny pomiar czasu. Odmiany Z ruchomymi tarczami Prawdopodobnie pierwsze urządzenie do mierzenia prędkości pocisku (oprócz wahadła balistycznego) było skonstruowane w 1804 przez Groberta, pułkownika armii francuskiej. Dwie okrągłe tarcze osadzone na wspólnej osi obracały się z dużą prędkością. Pocisk dziurawił obie, a z kąta, o jaki były przesunięte przestrzeliny można było wyznaczyć czas przelotu.
Odmianą był czasomierz skonstruowany przez innego pułkownika armii francuskiej, Dabooza. W tym rozwiązaniu zerwanie drucika na pierwszym punkcie pomiarowym rozpoczynało spadanie ekranu umieszczonego w drugim punkcie. Znak zostawiał pocisk uderzający w ekran.
Jörgensena-Weibla Do mierzenia czasu zastosowano kondensator przed badaniem ładowany do napięcia nominalnego. Przelot pocisku przez pierwszy punk powodował włączenie obwodu rozładowującego kondensator, przelot przez drugi punk pomiarowy zatrzymywał rozładowywanie.