Kazimierz Kalicki (ur. 20 stycznia 1901 w Kazimierzowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – porucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Kazimierza i Anieli z domu Kusto, urodzony 20 stycznia 1901 w Kazimierzowie, rejon solecznicki. Po ukończeniu Gimnazjum św. Katarzyny w Petersburgu wcielony do armii rosyjskiej. 15 lutego 1918 wstąpił do w I Korpusu Wschodniego, gdzie przydzielono go do kompanii Legii Rycerskiej Podchorążych. Po rozbrojeniu I Korpusu, zamieszkał u brata w Mohylowie. Tam też aresztowano go i pół roku przebywał w więzieniu. Następnie od listopada 1918 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Wilnie. Zapisał się także na kursy maturalne.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 30 grudnia 1918 wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego. 3 stycznia 1919 przystąpił do oddziału Samoobrony Wileńskiej i brał udział w walkach o Wino. Następnie został przydzielony do Grodzieńskiego Pułku Strzelców, późniejszego 81 pułku piechoty, gdzie był szefem kompanii, referentem oświatowym I baonu, a także instruktor karabinów maszynowych. Wraz z tym pułkiem uczestniczył w licznych bitwach i potyczkach, m.in. pod Baranowiczami.