W okresie od 1 lipca do 24 sierpnia 1929 uczęszczał na kurs w Szkole podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie, a 1 listopada tego roku otrzymał nominację na podporucznika rezerwy. W 1931 i w 1934 brał udział w ćwiczeniach wojskowych w Lublinie. 10 lipca 1935 awansował do stopnia porucznika rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935.
W okresie międzywojennym udzielał się społecznie w Ochotniczej Straży Pożarnej w Struży, gdzie był naczelnikiem, należał do LOPP, a także był członkiem Towarzystwa Popierania Budowy Szkół Powszechnych.
W sierpniu 1939 został zmobilizowany i wcielony do 8 pułku piechoty. Brał udział w walkach podczas kampanii wrześniowej, podczas której 12 września został ranny w lewe ramię. Po agresji ZSRR na Polskę, w końcu września 1939 część wycofujących się zgodnie z rozkazem oddziałów 8 pułku przekroczyła Wieprz, gdzie natknęła się na oddziały sowieckie. Oficerowie zostali przewiezieni do Zamościa, skąd przewieziono ich do obozów jenieckich w ZSRR. Kazimierz Kalicki przebywał w szpitalu w Janowie Lubelskim, skąd pod koniec września 1939 trafił do obozu jenieckiego w Starobielsku. 30 listopada tego roku napisał do żony jedyną kartkę, w której m.in.