Późne lata Z wiekiem Violet przyjmowała coraz bardziej radykalne poglądy. W latach 30. można było usłyszeć wygłaszane przez nią antysemickie tyrady oraz wyrazy uznania dla Adolfa HitleraAyling, Katharine, "My Father's Family", 1979. Na krótko przed śmiercią w 1948 roku Violet poprosiła swojego szofera, C.F. Law, by pozostał na służbie Billa Barringtona, 10. wicehrabiego Barringtona, do czasu jego śmierci. Gordon i Bill Barrington pozostali w posiadłości Lypiatt Manor do śmierci Gordona w 1951 roku, w którym to Barrington kupił dom w East Grinstead w hrabstwie Sussex, gdzie mieszkał do śmierci w 1960 roku.
Odniesienia w kulturze Sir Osbert Sitwell wspomina o niej często w swojej autobiografii. Radclyffe Hall, homoseksualna powieściopisarka, zadedykowała jej tom wierszy erotycznychDouglas-Home, Jessica, "Violet: The Life and Loves of Violet Gordon Woodhouse", 1997. W 2005 roku odbyła się premiera opery Rogera Scrutona opartej na historii życia Violet Gordon-Woodhouse, zatytułowana „Violet”.
Przypisy
Kategoria:Brytyjscy klawesyniści Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1948