Pod względem tekstualnym wykazuje pokrewieństwo do Kodeksu Kampiańskiego.
Historia Paleograficznie rękopis datowany jest na wiek XIII.
Pochodzi z Bizancjum. Według subscriptio na końcu rękopisu, został on podarowany w 1439 do biblioteki Canons Regular w Weronie przez Dorotheusa, arcybiskupa Mitylene, po przybyciu na synod florencki w 1438. Rękopis należał niegdyś do Boistallera (wraz z kodeksami 9, 203, 263, 301, 306, 314)Novum Testamentum Graece Editio Octava Critica Maior. Później należał do arcybiskupa Reims Le Telliera (wraz z kodeksami 11, 13).
Ludolph Küster wykorzystał go w swoim wydaniu Nowego Testamentu, nadał mu siglum Paris 1.
Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Wettstein.
Rękopis badał Griesbach, Scholz oraz Paulin MartinJean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au N. T., conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), s. 23-24.. Scholz skolacjonował tekst Marka 1-4 i Jana 5-8.
Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Gr.