Kazimierz Trzeciak, ps. „Mirosław” (ur. 4 lutego 1901 w Wilnie, zm. 31 grudnia 1981 w Sianowie) – polski lekarz, doktor medycyny, absolwent Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, oficer 6 pułku piechoty Legionów, żołnierz Armii Krajowej, jeniec wojenny, długoletni mieszkaniec Sianowa, honorowy obywatel Gminy i Miasta Sianów.

Życiorys Urodził się 4 lutego 1901 roku w Wilnie jako czwarte dziecko Władysława i Pauliny z Dobrowolskich. Gdy miał dziesięć lat – umarła mu matka. Ojciec w niedługim czasie po tym ożenił się ponownie. Początkowo naukę pobierał w domu rodzinnym. Następnie uczęszczał do gimnazjum w Wilnie. Będąc uczniem VI klasy zgłosił się ochotniczo do Samoobrony Wileńskiej (1918–19), do oddziału kawalerii braci Dąbrowskich. Brał udział we wszystkich walkach tego oddziału, a potem w walkach 13 pułku Ułanów Wileńskich.

Okres międzywojenny Podczas ofensywy bolszewickiej na Polskę w 1920 roku został ranny w rejonie Łomży i dostał się do niewoli sowieckiej. Po kilku dniach uciekł z niej i przedostał się do Wilna. Po zajęciu Wilna przez gen. Lucjana Żeligowskiego, dołączył do macierzystego 13 pułku Ułanów Wileńskich. Po zakończeniu działań wojennych kontynuował naukę.