W dniu 17 czerwca 1931 roku ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie uzyskując tytuł doktora medycyny ogólnej. Po ukończeniu studiów został powołany do wojska, gdzie ukończył półroczny kurs w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie uzyskując stopień oficerski podporucznika. W latach 1931–1932 odbył jednoroczną praktykę szpitalną w miejskich szpitalach w Wilnie – św. Jakuba, „Sawicz” i Zakaźnym. W dniu 8 czerwca 1932 roku uzyskał uprawnienia pozwalające na prowadzenie samodzielnej praktyki lekarskiej. Swoją praktykę zawodową rozpoczął na stanowisku lekarza gminnego w Mejszagole, powiat trocki.
II wojna światowa 25 sierpnia 1939 roku, w stopniu podporucznika, został zmobilizowany do 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie i wyznaczony na stanowisko lekarza II batalionu. 1 września razem z jednostką przemieścił się transportem kolejowym na front. W dniach 4–6 września nastąpił postój we wsi Psary pod Pułtuskiem, gdzie Kazimierz pracował jako opatrunkowy w trakcie bitwy o tę miejscowość. W dniu 6 września nastąpił odwrót w kierunku na Wyszków. Po przejściu przez Bug kompania sanitarna zabrała około 50 rannych i transportem konnym udała się do szpitala w Mińsku Mazowieckim. W dniu 13 września dotarł do Warszawy, gdzie został wyznaczony na komisarza w Szpitalu Starozakonnych.