Ukrajinśka bohema poświęcił Szpytce cały rozdział, w którym opowiada o sprzecznym charakterze pisarza – awanturnika, ironisty, sceptyka, ale też patrioty i idealisty – oraz jego funkcjonowaniu w środowisku ukraińskiej bohemy tamtych lat. Karmanski, zresztą, także został emigrantem w Brazylii i tam spotkali się po latach. We Lwowie Szpytko pracował jako redaktor czasopism „Ruśka chata” i „Dzwin” (1905–1906).
Z twórczości Osypa Szpytki ukraińska literatura odnotowała jedynie kilka książek: zbiorek poetycki Osinni kwity (Осінні квіти, Lwiw 1910), pamflet Opryszok w rewerendi. Prawdywa istarijia borysławśkoho pekła (Опришок в реверенді. Правдива історія бориславського пекла, Lwiw 1909). Głównym obiektem ataków zbuntowanego literaty-anarchisty byli „panowie”, „burżuje”, „popi” oraz – zgodnie z ówczesną niepoprawnością polityczną – „żydzi” i „wszelkie durnie”. Ostatnia informacja o życiu w Europie mówi o redagowaniu przez Szpytkę w 1912 r. czasopisma „Pidhirśkyj dzwin”.