Zakuta-Zarzycki – postać legendarna, zbójnik pochodzenia szlacheckiego grasujący w rejonie Gór Świętokrzyskich, najprawdopodobniej około XVI wieku.

Zakuta-Zarzycki miał być jednym z dwóch synów wojewody i wychowywać się w zamku, położonym nieopodal Łysej Góry. Wychowywać go miał stary sługa, gdyż wojewoda po śmierci żony wyjechał do Krakowa. Pewnego dnia, po powrocie, dowiedziawszy się, że Zakuta pobił swego brata, kazał go wychłostać. Chłopak ani nie pisnął podczas wymierzania kary, a następnego dnia uciekł z zamku. Poszukujący znaleźli nad wodą jedynie jego żupan i czapkę, przez co nabrano przekonania, że Zakuta utonął. Podłamany tą wiadomością ojciec zamknął się w sobie. Dopiero przed śmiercią wyznał staremu słudze, że we śnie ujrzał swą zmarłą żonę, która powiedziała mu, że ich syn żyje i że został rozbójnikiem. Wkrótce wojewoda zmarł.