110 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii (ros. 110-я отдельная Калмыцкая кавалерийская дивизия) – jednostka wojskowa kawalerii Armii Czerwonej podczas II wojny światowej
Historia Pod koniec listopada 1941 r. naczelne dowództwo Armii Czerwonej podjęło decyzję o sformowaniu dwóch kałmuckich dywizji kawalerii. Biuro Obkomu Partii i Rada Komisarzy Ludowych Kałmuckiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej zdecydowały, że będą one nosiły następujące nazwy: 110 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii im. Siemiona M. Budionnego i 111 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii im. Oki I. Gorodowikowa. W marcu 1942 r. Państwowy Komitet Obrony postanowił wstrzymać tworzenie 111 DKaw., zaś dwa sformowane już pułki kawalerii przeznaczyć na uzupełnienie stanów innych jednostek kawalerii Armii Czerwonej. Natomiast sztab dywizji i szkoła pułkowa zostały włączone w skład 110 DKaw. W maju tego roku liczyła ona już trzy pułki kawalerii (273, 292 i 311), samodzielny dywizjon artylerii konnej i pododdziały dywizyjne. Liczebność dywizji osiągnęła ok. 3,5 tys. żołnierzy. W większości byli to Kałmucy, ale też Rosjanie, Ukraińcy i przedstawiciele innych narodów ZSRR. Dowodził nią płk W. P. Panin. Funkcję jego zastępcy pełnił płk W. A. Chomutnikow, zaś szefa sztabu ppłk M. T. Bimbajew. Komisarzem politycznym był S. J. Zajarnyj.