otrzymała rozkaz ochrony niedawno zbudowanej strategicznej linii kolejowej Kizlar-Astrachań. Przeszła wówczas pod zwierzchność 44 Armii. Jeden z pułków dywizji odrzucił kontratakiem batalion niemieckiej piechoty zmotoryzowanej, próbujący zdobyć stację kolejową Ułan-Choł. To samo dotyczyło ataku niemieckiego w rejonie stacji Zenzeli. Na tym odcinku dywizja powstrzymała natarcie wojsk niemieckich na terytorium Kałmucji. Następnie 110 DKaw. przeniesiono na północny wschód od Mozdoku, gdzie starła się z Niemcami pod wsią Aga-Batyr. W przeciągu 15 dni żołnierze dywizji wyrzucili oddziały przeciwnika z Aczikułaku, wsi Aga-Batyr, Tarskij, Michajłowskij i Połtawskij oraz sowchozu Mozdowskij Nr 7. 28 września konnicę 110 DKaw. włączono w skład 30 DKaw., ale już 2 dni potem dowództwo Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego, postanawiając jednak uchronić 110 DKaw. od likwidacji, wydało rozkaz o jej uzupełnieniu zmobilizowanymi mieszkańcami Kraju Ordżonokidzkiego i nieokupowanej części Kałmucji. Nowym dowódcą dywizji został płk Wasilij Chomutnikow. 12 grudnia oddziały dywizji powróciły do walk. 3 stycznia 1943 r. Północna Grupa Wojsk Frontu Zakaukaskiego przeszła do kontrofensywy, przerywając obronę Niemców.