Część powróciła do domów, zaś inni sformowali oddziały partyzanckie, zwalczające na stepach kałmuckich Sowietów. Do 29 lipca dywizja ponownie prowadziła walki obronne z przeważającymi siłami przeciwnika. Następnie rozkazem dowódcy 37 Armii wycofała się w kierunku Salsk-Baszanta-Stawropol. Do dalszych walk doszło w okolicy Salska, wsi Sandata, Moskowskoje, Donskoje i Sablino oraz na północny wschód od Stawropolu. Tam dywizja podzieliła się na 2 części. Główne siły dywizyjne (ok. 2 tys. żołnierzy) skieowały się na Mozdok, zaś pozostałe oddziały w grupach odchodziły w stronę Majkopu, Atrachania i Ułan-Chołu, gdzie zostały następnie dołączone do 28 Armii i XVIII Kubańskiego Korpusu Kawalerii. Tymczasem główna część dywizji po ześrodkowaniu w stanicy Wozniesienowskaja koło Mozdoku przeszła pod zwierxchność Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego. Na prośbę Obkomu Partii i Rady Komisarzy Ludowych Kałmuckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej 7 sierpnia wydzielono oddział zbiorczy pod dowództwem płk. Zubkowa, który został skierowany do Elisty w celu obrony miasta. Jednakże już 12 sierpnia Niemcy przerwali się do Elisty, a obrońcy zostali zmuszeni do odwrotu w kierunku północno-wschodnim.Od 18 sierpnia Armia Czerwona rozpoczęła nowy etap walk obronnych o Kaukaz. Wzięła w nich udział 110 DKaw. 5 września wraz z 30 DKaw. 110 DKaw.