Historia wyspy Wyspa została usypana pod koniec lat 30. XX wieku na przedłużeniu rynny, noszącej wówczas niemiecką nazwę Pillauer Rinne, która prowadzi z Cieśniny Piławskiej do południowej części Zalewu Wiślanego. Istnieją opinie, że wyspa powstała w końcu XIX w. jako planowany fort artyleryjski Królewca, ale jeszcze mapy z 1936 r. (Pillau 1936, 1:25 000 i sąsiednie arkusze) nie pokazują jej. Pierwotnie wyspa służyła do naprowadzania hydroplanów, które wodowały w rejonie północnej części Mierzei Wiślanej (Neutief). Natomiast podczas II wojny światowej umieszczono na wyspie baterię reflektorów przeciwlotniczych (Flak Sw-34), która była połączona kablem energetycznym i telefonicznym z Piławą i jej lotniskiem.
Na początku lat 40. w ramach obrony przeciwlotniczej Królewca zainstalowano tutaj system radarowy wczesnego ostrzegania oraz polowe stanowisko przeciwlotnicze (półbateria – 2 działa Flak 36 kal. 88 mm), a także wybudowano mały schron przeciwlotniczy (zniszczony w trakcie walk w 1945 r.). Wyspa była bombardowana w nocy z 4 na 5 oraz w dniu 7 kwietnia przez lotnictwo rosyjskie 4 Armii Lotniczej. Około 1943 r. wybudowano (niezachowany) pomost drewniany o długości kilkudziesięciu metrów. W 1945 r. na wyspie znajdowały się polowe stanowiska ogniowe obrony Twierdzy Królewiec (Festung Koenigsberg).