Był członkiem różnych organizacji kulturalno-społecznych. Od pocz. 1928 r. służył jako oficer kontraktowy w Wojsku Polskim pod fałszywym nazwiskiem Aleksander Chorolski. W stopniu majora był oficerem 1 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. Pod koniec 1928 r. objął dowództwo III Batalionu. Od pocz. kwietnia do 1935 r. był oficerem sztabowym pułku, po czym odkomenderowano go na kurs dowódców batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po jego ukończeniu ponownie został dowódcą III Batalionu.

Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. Przeszedł na Litwę, gdzie został internowany. W 1940 r. wyszedł na wolność. Zamieszkał tajnie w Chełmie.

Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r. został współredaktorem gazety „Wołyń”, wychodzącej w okupowanym Równem. Jesienią 1943 r. przeniósł się do Lwowa, a kilka miesięcy później do Warszawy. W II poł. 1944 r. ewakuował się do Bratysławy, a następnie Niemiec.

Po zakończeniu wojny mieszkał w zachodnich Niemczech. W 1950 r. wyjechał do Kanady. Pracował jako robotnik fizyczny na fermie w prowincji Ontario.