Na pocz. 1918 r. na terenach Ukrainy Słobodzkiej organizował tajne struktury kozackie, uznające władzę jego brata Semena. W poł. kwietnia tego roku objął funkcję komisarza rejonu i miasta Choroł na Połtawszczyźnie. Po objęciu władzy przez swojego brata na pocz. 1919 r., powrócił do służby wojskowej. Początkowo znalazł się w rezerwie oficerskiej sztabu Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Pod koniec maja tego roku awansowano go do stopnia pułkownika. Został oficerem do specjalnych poruczeń w sztabie Frontu Prawobrzeżnego, a następnie Kosza Huculskiego. Od końca maja był oficerem łącznikowym Armii Czynnej URL z 16 Pieszym Zagonem.
W listopadzie został wysłany do Polski. Od stycznia 1920 r. jako starszina buławny dla poruczeń Atamana Głównego URL uczestniczył w rozmowach ukraińsko-polskich. Od poł. marca tego roku dowodził Kureniem Etapowym 3 Żelaznej Dywizji Strzeleckiej. Pod koniec 1920 r. wraz z pozostałymi wojskowymi Armii Czynnej URL został internowany w Polsce. Do 1925 r. przebywał w obozie internowania w Kaliszu, przekształconym w tzw. Stanicę Kaliską.