Okrętem flagowym marynarki Szwecji jest stawiacz min HMS „Carlskrona”.
Historia najnowsza Od połowy XIX wieku W epoce pary marynarka szwedzka miała za zadanie już tylko obronę własnego wybrzeża, przy czym głównym potencjalnym zagrożeniem była Rosja. W połowie XIX wieku nadal składała się głównie z żaglowych drewnianych okrętów liniowych i jedynie dwóch o napędzie parowym. W latach 60. i 70. zbudowano tylko cztery monitory, fregatę i korwetę oraz kilkanaście przybrzeżnych kanonierek, w tym część pancernych. Od lat 80., wraz ze wzrostem potęgi Rosji, zintensyfikowano rozwój marynarki szwedzkiej w oparciu o okręty słabsze od pełnomorskich, lecz mogące stawiać skuteczny opór w oparciu o wysepki wybrzeża szkierowego. Do początku XX wieku zbudowano aż 12 pancerników obrony wybrzeża, stopniowo coraz większych typów, o wyporności od 3 do 4,5 tysiąca ton i uzbrojeniu w dwa ciężkie działa i kilka średniego kalibru. Marynarka wprowadziła ponadto w tym okresie do służby pojedynczy mały krążownik pancerny „Fylgia”, pięć kanonierek torpedowych i kilkadziesiąt torpedowców różnej wielkości. Wszystkie większe okręty były budowane w Szwecji, a za granicą zamawiano czasem prototypy mniejszych okrętów nowych klas, jak torpedowce. W szwedzkich zakładach Boforsa produkowano też większość ich artylerii.