Od początku XX wieku budowano również 400-tonowe niszczyciele – dwa pierwsze w Wielkiej Brytanii, a sześć dalszych w Szwecji (w tym trzy typu Ragnar). Nowym rodzajem broni stały się też okręty podwodne – do 1914 roku zbudowano dziewięć małych jednostek przybrzeżnych. Z większych okrętów, wcielono też krążownik minowy „Clas Fleming”. W 1902 roku Marynarka została podzielona organizacyjnie na Flotę i Artylerię Nadbrzeżną, której były podporządkowane także okręty minowe i piechota morska. Marynarka liczyła ok. 4000 stałego personelu i 23 000 poborowych.

Okres wojen światowych Szwecja była neutralna podczas I wojny światowej, natomiast pomimo trudności materiałowych, marynarka budowała w jej trakcie dalsze okręty. Przede wszystkim były to trzy pancerniki obrony wybrzeża ostatniego najsilniejszego typu Sverige, o wyporności ponad 7 tys. ton i uzbrojeniu w cztery działa kalibru 283 mm, przy czym ostatnie dwa ukończono dopiero na początku lat 20. Zbudowano też dwa niszczyciele typu Wrangel i sześć okrętów podwodnych, w tym trzy średniej wielkości, a jeszcze trzy okręty podwodne zbudowano w 1921 roku. Marynarka służyła podczas wojny do ochrony neutralności kraju, a starsze torpedowce były przeklasyfikowane na okręty patrolowe.