prowadził w niej wykłady i zajęcia praktyczne do połowy 1947 r. W październiku 1945 powołano go na stanowisko dyrektora połączonych Teatru Polskiego w Bydgoszczy i Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu, jednak po kilku tygodniach zrezygnował ze stanowiska dyrektora teatru toruńskiego. Pozostał dyrektorem Teatru Polskiego w Bydgoszczy, którym kierował do 1947 r. W kwietniu 1946 przy ul. Grodzkiej 14 utworzył filię Teatru Polskiego pod nazwą Teatr Powszechny Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych, w którym odbywały się przedstawienia do czasu oddania do użytku nowego budynku teatru w miejscu „Elysium”.

Jego działalność jako reżysera i dyrektora była wysoko oceniana przez krytyków teatralnych. Do największych osiągnięć teatru bydgoskiego pod jego dyrekcją należało przedstawienie „Candidy” G. B. Shawa (październik 1946), a także „Żeglarz” Jerzego Szaniawskiego (grudzień 1946). W jego reżyserii ukazało się na bydgoskiej scenie 13 sztuk, między innymi: „Mazepa” J. Słowackiego, „Śluby panieńskie” A. Fredry, „Moralność pani Dulskiej” G. Zapolskiej.