W lipcu 1947 został mianowany dyrektorem Teatru Powszechnego w Krakowie. Do Bydgoszczy powrócił w 1949 obejmując stanowisko dyrektora i kierownika artystycznego Państwowych Teatrów Ziemi Pomorskiej w Bydgoszczy. Z połączonych teatrów Bydgoszczy i Torunia utworzył jeden zespół aktorski. Aktorzy grali na obu scenach, podróżując między Bydgoszczą i Toruniem. Do repertuaru TZP wprowadzał w szerszym zakresie polskie sztuki o tematyce współczesnej oraz sięgał do sztuk radzieckich. Od października 1949 działał już w nowo wybudowanym gmachu teatru bydgoskiego przy al. Mickiewicza. Stanowisko dyrektora Państwowych Teatrów Ziemi Pomorskiej w Bydgoszczy sprawował do września 1951 r.
W latach 1953–1955 reżyserował i grał w Teatrze Dramatycznym im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze, w latach 1955–1956 w Teatrze im. S. Jaracza w Olsztynie, a w sezonie 1956/1957 w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. W czerwcu 1957 r. został dyrektorem i kierownikiem artystycznym Państwowych Teatrów Dramatycznych w Szczecinie i stanowiska te pełnił do 1963 r. W repertuarze sięgał do dramaturgii zachodniej oraz nawiązał współpracę z Teatrem Ludowym w Rostocku. W 1958 poparł inicjatywę zorganizowania w szczecińskim Klubie „13 Muz” Teatru Propozycji.