Częste wyjazdy posła Jana Modzelewskiego na posiedzenia Ligi Narodów w Genewie powodowały, że Skowroński przejmował i ogólne kierowanie placówką berneńską jako chargé d’affaires. Jako Radca Poselstwa II klasy, nominowany w lipcu 1930 roku, funkcję tę pełnił do lutego 1935 roku. Objął wówczas kierownictwo Konsulatu Generalnego w Amsterdamie. Na placówkę Skowroński udał się jednak dopiero w kwietniu, po odbyciu dwumiesięcznej praktyki w lutym i marcu w Warszawie. Jego działalność zaowocowała trzema wystawami: drewna, rolniczą i filatelistyczną. Z jego inicjatywy zorganizowano także dwa zjazdy konsularne: pierwszy, konsulów Morza Północnego w Amsterdamie w 1936 roku i drugi, poświęcony zagadnieniom zaopatrzenia Polski w surowce na wypadek wojny w Warszawie w 1937 roku.
Ostatnim stanowiskiem w karierze dyplomatycznej Skowrońskiego stała się nominacja na stanowisko Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego Rzeczypospolitej Polskiej w Rio de Janeiro począwszy od 1 marca 1938 roku. Jego działalność, która w głównej mierze przypadła na lata drugiej wojny światowej, była prowadzona w skrajnie trudnych warunkach.