Od 1894 pełnił służbę w Departamencie Marynarki Cesarsko-Królewskiego Ministerstwa Wojny (Marinesektion der Kriegsministerium), osiągając stanowisko szefa Biura Operacyjnego. Podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej 1898 operował na Karaibach jako dowódca krążownika „Kaiserin und Königin Maria Theresia”, z misja ochrony interesów obywateli dualistycznej monarchii. Od 1899 pełnił funkcję komendanta arsenału w bazie morskiej w Poli, w 1901 awansował do stopnia kontradmirała, zaś w listopadzie 1902 otrzymał stanowisko przewodniczącego Komitetu Technicznego Marynarki. W międzyczasie dwukrotnie obejmował dowództwo eskadry szkolnej. Pod koniec 1905 został wiceadmirałem i dowódcą bazy morskiej w Poli. Podczas kryzysu wywołanego ogłoszeniem niepodległości Krety w 1908 dowodził międzynarodową eskadrą przeprowadzającą antyturecką demonstrację siły we wschodniej części Morza Śródziemnego. W 1911 otrzymał awans do stopnia admirała. W stan spoczynku odszedł 1 marca 1913.
Do końca życia podkreślał swój związek z polskością i rodzinnymi krakowskimi stronami. Zmarł 15 lipca 1914 w Wiedniu na zapalenie płuc. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym. Był dwukrotnie żonaty: z Aleksandrą Lundquist, z którą miał syna i dwie córki oraz z Eugenią Simeons, wdową po komandorze Johannie Padevit'cie.