Hermann Rüdiger będąc kupcem i przedsiębiorcą nie znał się na sztuce mincerskiej, dostrzegał jednak możliwość zrobienia na administrowaniu mennicami dobrego interesu. Techniczną stronę prowadzenia mennic powierzał fachowym mincerzom, którym poddzierżawiał przedsiębiorstwa. 28 maja 1596 r. uzyskał od Zygmunta III przywilej zezwalający na skup surowców menniczych, głównie srebra. Na podstawie tego przywileju nawiązał rozlegle stosunki z kupcami krajowymi i zagranicznymi, którzy dostarczali mu srebro w najrozmaitszej postaci. Spośród posiadanych mennic najwięcej uwagi poświęcał mennicy bydgoskiej, która stała się największym i najwydajniejszym przedsiębiorstwem tego typu w Rzeczypospolitej. Wybijał w niej szelągi koronne, masowo trojaki, szóstaki i grosze, zaznaczając na monetach swój herb (zielona gałązka róży) i inicjały. Dla lepszego nadzoru nad mennicą nabył dom i zamieszkał w Bydgoszczy. W niektórych aktach nazywany był „civis et incola Bidgostiensis” lub „praefectus officinarium monetariarum”.