Podczas wyjazdów zastępowali go probierze, z którymi obchodził się często bezwzględnie, wypowiadając im pracę według swego uznania. O ówczesnej jego pozycji świadczy fakt, iż król chętnie korzystał z jego usług. W 1599 r. był posłem Zygmunta III do biskupa Strasburga z poufną misją w sprawie małżeństwa monarchy z arcyksiężniczką Konstancją Habsburżanką. 8 czerwca 1602 r. Jan Zamoyski kanclerz wielki koronny przyjął go do swego herbu.
W 1602 r. po uchwale Sejmu walnego warszawskiego polecającej zamknięcie wszystkich mennic koronnych, zlikwidował swoje interesy w Bydgoszczy, sprzedał kamienicę i opuścił miasto. W następnych latach zajmował się poszukiwaniem złóż rud metali i używał tytułu: „górnik Jego Królewskiej Mości”.
W 1613 r., gdy uniwersałem podskarbiego koronnego została ponownie uruchomiona mennica bydgoska, wrócił do Bydgoszczy i wznowił działalność jako „rezydent zakładu Jego Królewskiej Mości w mieście Bydgoszczy”. Bił głównie monetę szelągową, której brakowało w obiegu. Zmarł prawdopodobnie w 1613 roku.
Marian Gumowski zaliczał go „najwybitniejszych postaci w życiu Bydgoszczy i Wielkopolski końca XVI i początku XVII wieku”.
Rodzina Hermann Rüdiger był żonaty z Anną, córką Błażeja Grotha, obywatela Poznania.