Był aktorem Teatru Wojskowego zorganizowanego z inicjatywy Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim. Po II wojnie światowej uzyskał dyplom w Łodzi u Aleksandra Zelwerowicza.
W 1945 zadebiutował jako aktor teatralny rolą Kuby w Weselu Stanisława Wyspiańskiego w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi, w którym później zagrał także m.in. Kaliksta w Celestynie (1947) Fernanda de Rojasa i Freda w Ladacznicy z zasadami (1948) Jeana-Paula Sartre’a. Od 1949 był związany z teatrami warszawskimi: Współczesnym (1949–1964, 1966–1972), Dramatycznym (1964–1966, 1982–1983), Narodowym (1972–1981) i Polskim (1983). W maju 1965 premierowo wystawił monodram Sposób bycia w reżyserii Jerzego Markuszewskiego w Studenckim Teatrze Satyryków w Warszawie. Występował także w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach: Z gawędy wuja (1961) Sławomira Mrożka w reż. Jerzego Gruzy, Do kraju tego (1962) Cypriana Kamila Norwida w reż. Maryny Broniewskiej, Cudza żona i mąż pod łóżkiem (1962) Fiodora Dostojewskiego w reż. Andrzeja Wajdy, Świadkowie albo nasza mała stabilizacja (1963) Tadeusza Różewicza w reż. Adama Hanuszkiewicza, Wiele hałasu o nic (1965) Williama Shakespeare’a w reż. Ludwika René, Brat marnotrawny (1968) Oscara Wilde’a w reż. Jerzego Gruzy, Rozmyślania przy goleniu (1969) Stanisława Dygata w reż.