Arcybiskup warszawski i nadwiślański Mikołaj zmarł w tym samym roku w Petersburgu. Świątobliwy Synod Rządzący nie wyznaczył jego następcy. Wskazany w 1917 locum tenens eparchii warszawskiej biskup Joazaf nigdy nie objął obowiązków i w 1918 zrezygnował z nich.
Eparchia warszawska i nadwiślańska nominalnie istniała do 1922, a jej ordynariuszem tytułowany był biskup Serafin (Cziczagow), który jednak nigdy nie działał w niepodległej Polsce. W wymienionym roku eparchia została przekształcona w diecezję warszawsko-chełmską.
Biskupi warszawscy 1840–1843 – bp Antoni (Rafalski), warszawski i nowogeorgijewski 1843–1848 – bp Nikanor (Klementiewski), warszawski i nowogeorgijewski (jednocześnie wołyński i żytomierski) 1848–1860 – bp Arseniusz (Moskwin), warszawski i nowogeorgijewski 1860–1875 – abp Joannicjusz (Gorski), warszawski i nowogeorgijewski 1875–1891 – abp Leoncjusz (Lebiedinski), chełmski i warszawski 1891–1898 – abp Flawian (Horodecki), chełmski i warszawski 1898–1905 – abp Hieronim (Egzemplarski), chełmski i warszawski 1905–1908 – abp Nikanor (Kamienski), warszawski i nadwiślański 1908–1915 – abp Mikołaj (Ziorow), warszawski i nadwiślański, ewakuowany w 1915 (bieżeństwo) 1917–1922 – abp Serafin (Cziczagow), warszawski i nadwiślański, nigdy nie objął katedry
Przypisy
* Kategoria:Prawosławie w Warszawie