W latach 1925–1928 przebywał w Austrii, gdzie współpracował z austriackimi komunistami w agitacji i propagandzie. 1928–1930 w ZSRR. Po powrocie do kraju został członkiem, później sekretarzem Centralnej Redakcji KC KPP. Poza tym pracował w redakcji „Czerwonego Sztandaru”, centralnego organu KPP. W kwietniu 1933 zagrożony aresztowaniem, udał się do Moskwy, gdzie w 1934 został kierownikiem działu polskiego w redakcji polskojęzycznej „Trybuny Radzieckiej”. Współpracował z „Prawdą” i był docentem w Komunistycznym Uniwersytecie Mniejszości Narodowych Zachodu (KUMNZ). W listopadzie 1935 został aresztowany w Suchumi przez NKWD, a w grudniu osadzony w obozie pracy. Zwolniony po 4 latach, jednak z zakazem opuszczania obwodu wołogodskiego.

Wiosną 1945 otrzymał zgodę na wyjazd do Moskwy, gdzie skontaktował się z polskimi organizacjami, a w grudniu 1945 wrócił do Polski i wstąpił do PPR. W 1946 został zastępcą redaktora naczelnego „Głosu Ludu” - organu KC PPR. W grudniu 1946 został redaktorem naczelnym „Trybuny Wolności” (do 1948). W lutym 1948 został prezesem Polskiego Instytutu Prasoznawczego. 1 listopada 1948 został kierownikiem Wydziału Oświaty KC PPR, w grudniu 1948 przemianowanego na Wydział Oświaty i Kultury KC PZPR (do 1953).