W latach 1950–1953 był kierownikiem katedry historii polskiego ruchu robotniczego w Centralnej Szkole Partyjnej PZPR; napisał wówczas (1952) oficjalny życiorys Bolesława Bieruta (Bolesław Bierut życie i działalność). Działał w Związku Zawodowym Dziennikarzy RP. Był delegatem na I, II, III i IV Zjazd PZPR (grudzień 1948, marzec 1954, marzec 1959 i czerwiec 1964). W latach 1948–1959 był w Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej, następnie do 1968 w Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. 15 czerwca 1953 został skierowany jako pułkownik do WP, a w lipcu 1953 mianowany doradcą politycznym i ministrem pełnomocnym w Międzynarodowej Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. Latem 1954 był obserwatorem z ramienia Polski na konferencji genewskiej ONZ w sprawie Korei i Wietnamu. W latach 1954–1957 ponownie był redaktorem naczelnym „Trybuny Wolności”, a od 1957 – tygodnika „Świat i Polska”. Członek rady naukowej Zakładu Historii Partii przy KC PZPR. W latach 1960–1967 zastępca kierownika Wydziału Zagranicznego KC PZPR. Od kwietnia 1970 na rencie dla zasłużonych. Został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie (kwatera D37-1-2).
Był odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy i Medalem im. Ludwika Waryńskiego.
Przypisy
Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t.