1 maja 1922 został wcielony w rezerwie do kompanii zapasowej sanitarnej nr I jako oddziału macierzystego. Zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 11. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych sanitarnych, grupa lekarzy i przydzielony do 1 batalionu sanitarnego w WarszawieRocznik oficerski 1923, s. 1128, 1212.Rocznik oficerski 1924, s. 1021, 1095.. W 1934 jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. Mieszkał w Warszawie na Placu Kazimierza Wielkiego 8.
26 października 1905 ożenił się z Zofią Anną z Hofferów, z którą miał syna Zbigniewa Michała (1906–1940), podporucznika artylerii rezerwy inżyniera Wojska Polskiego.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Do niewoli trafił również jego syn Zbigniew Michał. Obaj przebywali w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 zostali zamordowani przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebani, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu.