Do marca 1945 przebywał w szpitalu w Gnieźnie. 11 czerwca 1945 wstąpił do ludowego Wojska Polskiego. Był początkowo wykładowcą taktyki w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 2 w Lublinie, po czym rozpoczął służbę w kwatermistrzostwie. Początkowo był kwatermistrzem szkoły oficerskiej, a od października 1945 intendentem 15 Dywizji Piechoty w Olsztynie. Był wysoko oceniany przez przełożonych za bardzo dobre gospodarowanie mieniem wojskowym. Od lipca 1946 był szefem wydziału intendencko-kwatermistrzowskiego Okręgu Wojskowego nr I w Warszawie. Od marca 1947 był kwatermistrzem tego okręgu. W lipcu 1948 awansował do stopnia pułkownika kwatermistrzostwa. Od lutego 1950 do marca 1951 był kwatermistrzem Dowództwa Okręgu Wojskowego nr II w Bydgoszczy. W latach 1951–55 był szefem Działu Zaopatrzenia i Gospodarki Komendy Głównej Powszechnej Organizacji Służba Polsce. W listopadzie 1955 znalazł się poza wojskiem w związku z mianowaniem na dyrektora generalnego Wojskowego Korpusu Górniczego w Ministerstwie Górnictwa.