W listopadzie 1956 ponownie został powołany do wojska na wniosek gen. dyw. Mariana Spychalskiego. Na podstawie postanowienia prezesa Rady Ministrów z 5 listopada 1956 otrzymał nominację na stopień generała brygady. Został powołany na stanowisko Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego, które sprawował przez blisko 14 lat, do maja 1970. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 13 lipca 1960 został awansowany na stopień generała dywizji. Nominację wręczył mu 20 lipca 1960 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. W 1961 ukończył studia o kierunku ogólnowojskowym w Akademii Sztabu Generalnego WP.
28 kwietnia 1970 na posiedzeniu Zarządu Głównego Związku Inwalidów Wojennych został wybrany na stanowisko prezesa Zarządu Głównego. 25 maja 1970 przekazał obowiązki głównego kwatermistrza WP swojemu zastępcy-szefowi sztabu, generałowi brygady Mieczysławowi ObiedzińskiemuWojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (54), Wojskowe Zakłady Graficzne, Warszawa 1970, s. 407.Mieczysław Obiedziński, Opowiadanie nie dokończone, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978, s. 339.. Powierzono mu wówczas funkcję doradcy MON ds. gospodarczych.