które liczyły co najmniej 1000 płacących składki członków; przewodniczący zarządów kół miejscowych (oddziałów, organizacji miejscowych) stowarzyszeń wyższej użyteczności; członkowie zarządów wyższych szczebli organizacyjnych określonych powyżej zrzeszeń.
Czynne prawa wyborcze do Senatu mieli tylko ci obywatele, którzy spełniali którykolwiek z powyższych warunków, ukończyli 30 lat i mieli czynne prawo wyborcze do Sejmu.
Bierne prawo wyborcze mieli obywatele, którzy mieli czynne prawo wyborcze do Sejmu, Senatu i ukończyli 40 lat.
Każdy powiat dzielił się na obwody wyborcze liczące po 90–120 wyborców do Senatu. Na każdy obwód przypadał 1 delegat do wojewódzkiego kolegium wyborczego. Wybory wyglądały w ten sposób, że organizowano zebranie obwodowe, w którym uczestniczyli obywatele mający czynne prawo wyborcze. Każdy wyborca miał prawo zgłosić na delegata jednego kandydata mającego bierne prawo wyborcze. Za wybranego na delegata uznawano tego kandydata, który uzyskał bezwzględną większość ważnie oddanych głosów.