z jego inicjatywy otwarto przy klinice Poradnię Wad Mowy i Głosu. Klinika Otolaryngologiczna należała do najlepiej zaopatrzonych w instrumentarium i aparaturę klinik otolaryngologicznych w Polsce.
W 1927 roku uzyskał veniam legendi z otolaryngologii. Habilitował się na podstawie pracy O tkance adenoidalnej krtani ludzkiej i O zachowaniu się tkanki łącznej w przewlekłym zapaleniu migdałka podniebiennego i gardłowego. Przewód habilitacyjny został przeprowadzony pod kierownictwem prof. Jana Szmurły na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W roku 1929 został profesorem nadzwyczajnym, w 1938 zwyczajnym. W 1939 roku został wybrany prodziekanem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego. Wyszkolił trzydziestu asystentów i uczniów, z których czterech zostało profesorami i kierownikami katedr otolaryngologicznych (Jarosław Iwaszkiewicz, Jan Małecki, Aleksander Radzimiński i Aleksander Zakrzewski), trzech – docentami (Tadeusz Gerwel, Maria Łączkowska, R. Rabiński), a wielu ordynatorami oddziałów szpitalnych. Od 1935 r. organizował coroczne dwutygodniowe kursy dokształcające i operacyjne dla otolaryngologów. W 1938 odznaczony Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej.