W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany z przydziałem do Szpitala Wojskowego w Łodzi. Po agresji ZSRR na Polskę wraz z wojskiem przekroczył granicę polsko-rumuńską. Trzy miesiące przebywał w obozach dla internowanych żołnierzy polskich. Dzięki uzyskaniu stypendium Fundacji Rockefellera wyjechał do Bukaresztu, gdzie do końca 1941 r. pracował w klinice otolaryngologicznej prof. Metzianu. Następnie przedostał się do Persji i wstąpił do II Korpusu pracując jako lekarz wojskowy na terenie Iraku i Palestyny. W 1943 został zdemobilizowany i skierowany do pracy w Polskim Czerwonym Krzyżu w Tel Awiwie. W grudniu 1947 wyjechał do Wielkiej Brytanii, zamieszkał w Londynie, gdzie w 1949 otrzymał prawo wykonywania zawodu i poświęcił się praktyce lekarskiej. Był nadal czynny jako operator, nie zaprzestając pracy naukowej. Swoje prace ogłaszał w czasopismach europejskich, amerykańskich i polskich. Ogłosił prace w ośmiu polskich i osiemnastu europejskich i amerykańskich czasopismach lekarskich. 195 prac poświęcił zagadnieniom klinicznym chorób uszu, nosa, gardła i krtani. W pracach doświadczalnych omówił badania bakteriologiczne i serologiczne w ozenie i twardzieli, badania nad chorobą kesonową oraz badania nad czynnością aparatu nerwowego krtani, prowadzone z fizjologiem prof. L. Byszewskim.