[C25=A53] Hinnen vuor der sun ze helle,
von dem grabe da'r inne lac.
des was ie der vater geselle
und der geist, den nieman mac
sunder scheiden, êst al ein,
sleht und ebener danne ein zein,
als er Abrahâme erschein.5. Stamtąd Syn zszedł do piekieł,
z grobu, w którym leżał.
Był On bowiem wiecznym towarzyszem Ojcu,
i Duchowi, których nikt nie może
rozdzielić: Oni wszyscy są Jednym,
prostsi i gładsi niż grot strzały,
tak, jak ukazał się On Abrahamowi.6. [C26=A54] Do er den tiefel dô geschande
daz nie keiser baz gestreit,
dô vuor er her wider ze lande.
dô huob sich der juden leit:
daz er, hêrre, ir huote brach
und daz man in sît lebendig sach,
den ir hant sluog unde stach.6. Upokorzywszy tam szatana,
tak, że żaden cesarz nigdy nie walczył lepiej,
udał się z powrotem do tej ziemi.
Potem zaczął się smutek żydów:
że on, Pan, wyrwał się spod ich pieczy
i że później widziano go żywego,
Tego, którego ich ręka biła i przebiła.7.Ta zwrotka pochodzi z fragmentu münsterskiego i nie występuje w Kleine Heidelberger Liederhandschrift, przez co podważa się jej autentyczność. Dar nâch was er in dem lande
vierzic tage: dô vuor er dar,
dannen in sîn vater sande.
sînen geist, der uns bewar,
den sant er hin wider ze hant.
heilig ist daz selbe lant:
sîn name, der ist vor got erkant.7. Po tym pozostał na ziemi